Door: marianne-vanderveen-kolkena.html

Stel je eens voor…
Je was een maand of negen omhuld door het lichaam van je moeder. Er was een constante stroom van prikkels. Er was de beweging van haar lichaam. Er was het geluid van haar hart, van het stromen van haar bloed, van het geborrel in haar darmen. Je hoorde al vanaf ongeveer zestien weken stemmen van de mensen met wie ze veel tijd doorbracht, misschien haar zingen, het muziekinstrument van je grotere broertje of zusje, de muziek die je papa graag opzette.

Binnen in de baarmoeder was je gewichtloos in het vruchtwater. Je had het nooit koud, want de temperatuur was aangenaam en constant. Je had geen honger, want de placenta zorgde via de navelstreng voor een ononderbroken aanvoer van alles wat je nodig had om te groeien. Naarmate je lichaam groter werd, kwam je tot je verrassing af en toe je eigen vingers tegen en kon je zelfs zuigen op je duim. Dat was prettig om te doen; het gaf een intens tevreden gevoel, dat zuigen. Zolang het nog niet al te krap was, kon je draaien en duikelen dat het een lieve lust was. Als mama druk was, wiegde ze je in slaap en als zij op de bank zat, dacht je: ‘Hé, waarom staan we stil? Gaan we spelen?’ En ja, vaak ging je spelen. Mama lokte je met haar handen en ook papa deed mee. Daar genoten jullie alle drie van en via de navelstreng kwamen de hormonen die als gevolg van het genieten door mama’s bloed stroomden, óók bij jou terecht. Je was letterlijk met elkaar verbonden.

Je werd groter en groter en om te voorkomen dat je straks de weg naar buiten niet meer zou kunnen afleggen, werd je zo rond veertig weken zwangerschap geboren. Dat was een hele klus, want het paste allemaal maar net. Toch was je eigenlijk nog lang niet klaar en zelfs je hersenen hadden nog maar zo’n 25% van de omvang die je als volwassene uiteindelijk zou krijgen. Er waren heel veel dingen die je nog niet kon, maar mama zou samen met papa vast zorgen dat dat allemaal goed kwam.

Na de geboorte
En nu ben je er dan. En het valt soms allemaal niet mee…
Je bent ineens niet meer gewichtloos, soms is het te koud en soms te warm. Je kunt je duim soms niet meer vinden, want je moet nog leren om al je ledematen gecoördineerd te bewegen. Het is afgelopen met een constante toevoer van voedsel; je moet wachten tot het je wordt aangeboden. Ze zien soms niet dat je erom vraagt, want jij spreekt de taal van de volwassenen nog niet en de volwassenen hebben dikwijls moeite om jouw subtiele taal te verstaan. En dan word je zo ongelukkig, dat je begint te huilen, want je weet niet meer wat je moet doen om te zorgen dat ze je begrijpen. En daar word je dan weer hartstikke moe van en eerst warm en zweterig en daarna koud, als je de inspanning van het huilen niet meer volhoudt. En dan denken ze soms dat het probleem is opgelost, omdat je weer stil bent, maar dat is niet zo, want je bent gewoon te moe en hopeloos geworden. En ze lijken het ook zo druk te hebben.

Ze doen van alles, maar anders dan voorheen mag je er nu niet meer aldoor bij zijn. Mama lijkt zo heel ver weg, je kunt haar niet meer voelen en aanraken en je beweegt niet meer de hele dag met haar mee. Er zijn nog steeds veel prikkels, maar dat zijn prikkels waaraan je niet gewend bent: fel licht, harde geluiden, voortdurende temperatuurswisselingen. Wat een toestand allemaal.

Je kunt aldoor wel weer huilen en het ergste is, mama wordt er nu ook helemaal verdrietig en onrustig van. Ze weet niet hoe ze ervoor moet zorgen dat jullie samen het ‘gesprek’ op gang houden, hoe de verbondenheid van voor je geboorte kan worden voortgezet, en nu vraag je je af: ‘Zo vlak na mijn geboorte willen ze me al laten wennen aan eenzaamheid, maar ik kan mijn eigen problemen nog niet oplossen! Als ik mama of papa aankijk en ze zien mijn lieve gezichtje, dan smelten ze helemaal weg en zijn ze bereid alles voor me te doen. Maar als ik zoveel uren alleen moet doorbrengen en ze me in een strak ritme willen dwingen, dan kan ik niet op die manier met ze communiceren.

Is dat voor mij, met mijn eigen persoonlijkheid, nou wel een goed idee, dat ik altijd alleen en altijd op dezelfde plaats in slaap moet vallen? Dat ik strakke doeken om me heen krijg, in plaats van mama’s sterke, veilige armen? Dat ik niet met heel veel aandacht omringd mag worden omdat ze denken dat ik dan verwend raak? Dat ik in mijn eentje moet kunnen spelen, zonder de kunst te kunnen afkijken? Dat ik na een maand of drie niet meer ‘s nachts wakker mag worden? Dat ik zelfredzaam moet zijn, terwijl ik nog lang niet volgroeid ben? Dat ik maar eenmaal per dag in de draagdoek mag? Dat er een minimum en een maximum zit aan de tijd tussen de voedingen? Dat papa en mama de kookwekker op dertig minuten moeten zetten, omdat ze anders te snel naar mij toe komen als ik huil…?

Is dat écht een goed idee?

‘Nee’, zegt kinderarts Nils Bergman, ‘dat is geen goed idee’
Dicht bij de moeder krijgt een baby warmte, bescherming en voedsel en dat zorgt voor een optimale ontwikkeling van zijn hersenen. De huid van de moeder is voor de baby de natuurlijke omgeving en zowel lichamelijk als geestelijk is het voor hem de gezondste plek om te zijn. Te weinig tijd in haar armen leidt tot protest, de baby gaat huilen, in de hoop dat zijn moeder terugkomt. Het leidt ook tot wanhoop en zich terugtrekken: hij stopt met huilen, is oververmoeidheid en wordt stil.

Eigenlijk kun je zeggen dat alle baby’s, gezien hun onrijpheid en gebrek aan vaardigheid om zelf te overleven, prematuur worden geboren. Daarom hebben ze constante (ouderlijke) nabijheid nodig. Als je hun met te grote tussenpozen relatief grote hoeveelheden voedsel aanbiedt, kunnen ze onrustige darmen krijgen. Ook hun kleine maagjes kunnen dat allemaal niet verwerken en daar worden ze onrustig van. Dat dingen op een bepaalde manier worden gedaan, betekent niet altijd dat ze biologisch normaal zijn. Moeders hebben ondersteuning nodig de natuurlijke instincten weer te ontdekken en te volgen en die steun zou al in de zwangerschap moeten beginnen.

‘Nee’, zegt fysiologe Kerstin Moberg, ‘dat is geen goed idee’
Minder lichamelijk contact met de moeder of met een andere liefdevolle verzorger betekent voor het kind minder gelegenheid om tot rust te komen. Juist het huid-op-huidcontact, wat met intensief borstvoeding geven en het dragen van een zuigeling wordt bevorderd, zorgt voor de afgifte van het hormoon oxytocine. De prikkels die een baby in de armen en aan de borst van zijn moeder krijgt, stimuleren zijn gevoel van welbevinden. Op verzoek voeden en veel lichamelijke nabijheid zijn de beste manieren om de negatieve invloed van stresshormonen op afstand te houden en de afgifte en werking van relaxhormonen een kans te geven. Dat maakt dat mensen kunnen openstaan voor elkaar en dat ze hechte relaties met elkaar kunnen aangaan, opbouwen en onderhouden.

‘Nee’, zegt antropoloog Ashley Montagu, ‘dat is geen goed idee’
Bij mensen is er na de zwangerschap een periode van ‘exterogestation’: een periode van zwangerschap (gestatie) buiten (extero) de baarmoeder. De baby is bij de geboorte nog heel onrijp. Het is daarom belangrijk te proberen de situatie van binnen de baarmoeder zo dicht mogelijk te benaderen, ofwel voort te zetten, als de baby eenmaal is geboren. De baby is namelijk voor de bevrediging van zijn behoeften nog steeds volledig afhankelijk van het moederlichaam. Zijn organen moeten rijpen en hij moet zijn omgeving leren kennen. De huid is daarbij het externe zenuwstelsel en ontstaat uit hetzelfde weefsel als het centrale en het perifere zenuwstelsel. Mede daarom is de prikkel van menselijke aanraking en lichamelijke nabijheid zo belangrijk voor zijn ontwikkeling. Borstvoeding speelt daarin een zeer belangrijke rol en is veel meer dan alleen maar de overdracht van calorieën en voedingsstoffen. Het is de natuurlijke weg waarlangs de moeder-kindrelatie wordt opgebouwd. Wanneer de moeder en haar baby tijdens de voedingen huidcontact hebben en met elkaar ‘praten’, ontstaat er een sfeer van veiligheid waarin hij kan gedijen.

‘Nee’, zegt psychiater John Bowlby, ‘dat is geen goed idee’
Kinderen hebben het nodig, dat volwassenen die voor hen moeten zorgen, responsief reageren. Dat betekent dat die volwassenen de signalen opvangen, dat zij ze juist interpreteren en er effectief op reageren. Op basis daarvan ontwikkelt het kind een basisvertrouwen. Met andere woorden: hij leert dat zijn verzorgers toegankelijk en bereikbaar zijn en zo raakt hij veilig gehecht. En dat is dan weer belangrijk voor een stabiele emotionele ontwikkeling nu en op latere leeftijd. Omdat een baby geen tijdsbesef heeft, kan hij niet wachten op die zorg. Die lijkt dan alleen maar onbereikbaar, wat hem tot huilen en wanhoop brengt en uiteindelijk tot stille moedeloosheid leidt.

‘Nee’, zeggen de WHO en UNICEF, ‘dat is geen goed idee’
De tien vuistregels vormen een internationaal document dat de basis is onder goede borstvoedingszorg. Als instellingen in aanmerking willen komen voor het Borstvoedingscertificaat, dat in Nederland wordt uitgereikt door de stichting Zorg voor Borstvoeding, dan is de allereerste voorwaarde dat de instelling aan alle tien vuistregels voldoet. Vuistregel-7 geeft aan dat het de bedoeling is dat moeder en kind dag en nacht bij elkaar op een kamer blijven. Dat houdt in de praktijk dus in, dat de baby niet altijd op ‘dezelfde plaats’ (lees: op zijn eigen kamertje) zal slapen, maar dáár zal uitrusten waar mama is. Vuistregel-8 geeft aan dat borstvoeding op verzoek moet worden nagestreefd. Dat houdt in, dat er geen minimum en maximum tijd tussen de voedingen zit, maar dat de baby zélf het voedingsritme aangeeft. Op die manier wordt de overgang van het leven in de baarmoeder naar het leven buiten de baarmoeder voor de baby het gemakkelijkst en zal er minder reden tot stress en huilen zijn. Dat bevordert de communicatie tussen moeder en kind.

‘Nee’, zegt biochemicus en onderzoeker Peter Hartmann, ‘dat is geen goed idee’
Het aan tijdslimieten binden van het aantal voedingen door regels te stellen voor de tijden tussen de borstvoedingen, zal dikwijls verstorend werken op zowel de productie van moedermelk door de moeder als de inname van moedermelk door de baby. Ieder moeder-kindpaar is anders en moeder en kind moeten samen hun eigen ritme vinden. Het ritme dat dan ontstaat past dan bij de karakters van moeder en kind en bij de borsten (productiemogelijkheden en opslagcapaciteit) van de individuele moeder.

Dat de melk in voldoende mate uit de borst wordt gehaald, is van doorslaggevend belang voor de productie op de langere termijn, dus voor het in stand houden van de productie en de borstvoeding in de komende maanden of misschien jaren. Frequent zuigen van de baby aan de borst, zorgt ervoor dat er oxytocine vrijkomt, dat voor de toeschietreflex zorgt. Het legen van de borst zorgt er echter óók voor dat er prolactine vrijkomt en dat hormoon zorgt voor de melkproductie. Onrust en huilen verhogen de niveaus van stresshormonen en daarmee wordt de afgifte van oxytocine, en dus ook van het toeschieten van de melk, in gevaar gebracht. ‘Hoe meer de baby huilt, des te minder melk drinkt hij, dus wordt er minder geproduceerd en dus is er minder voor hem te drinken en dus huilt hij omdat er te weinig te drinken was’, zei Neil Matterson in 1984. Dat sluit aan op wat Bergman, Montagu en Bowlby zeggen over hoe je het huilen van een baby tot een minimum kunt beperkten, zoals hierboven al uiteengezet werd.

‘Nee’, zegt sociaal wetenschapper Rachel Verweij, ‘dat is geen goed idee’
Als de baby wordt geboren, zijn er nog maar weinig verbindingen tussen de vele hersencellen. Positieve ervaringen bevorderen de hersenontwikkeling, die gedijt onder de hormonale invloed van bijvoorbeeld oxytocine. Stresshormonen als adrenaline en cortisol versnellen de hartslag en ademhaling, waardoor het stresssysteem wordt ‘ingesteld’. Wanneer een baby door eenzaamheid en huilen veel stress ervaart, wordt zijn stresssysteem overgevoelig, wat de kans op allerlei ongezonde consequenties vergroot. Soms neemt het huilen wel af, maar de innerlijke stress niet, wat af te lezen valt aan bepaalde bloedwaarden. Het lichaamscontact en het zuigen tijdens de borstvoeding verminderen de stress. Het is, zeker in het eerste levensjaar, juist een buitenstaander die de baby te hulp moet schieten om de stress te verminderen, omdat het zenuwstelsel van de baby nog niet rijp is om die taak zelf te volbrengen. Investeren in lichaamscontact en in borstvoeding, is daarom investeren in de toekomstige geestelijke gezondheid van je kind én de kinderen van je kinderen, want ook hier geldt: jong geleerd, oud gedaan!

En nu hoop je als pasgeborene maar, dat al die mensen die beslissingen nemen en adviezen geven over hoe ouders met hun al dan niet huilende kindjes kunnen omgaan, óók allemaal weten wat deze en nog veel meer wijze mensen zeggen en dat ze jouw ouders en die van andere kindjes aanmoedigen om hun intuïtie te volgen en veel met je te knuffelen, zodat jullie allemaal niet verdrietig en onzeker worden en niet hoeven te huilen, maar kunnen genieten van elkaar en je zonder aarzeling overgeeft aan het contact…

Wat zou dat mooi zijn!

Lees ook 
Notitie in reactie op de (concept) richtlijn ‘Aanpak van excessief huilen bij zuigelingen’. Versie 25 juni 2008, opgesteld door Marianne Vanderveen-Kolkena en Stephanie Pots, lactatiekundigen-ibclc.
Notitie in reactie op de (concept) richtlijn ‘Aanpak van excessief huilen bij zuigelingen’. Versie 3 februari 2009, opgesteld door Marianne Vanderveen-Kolkena en Stephanie Pots, lactatiekundigen-ibclc.
Statement in reaction to the (draft) guideline ‘Dealing with excessive crying in nurslings‘ (Centrum JGZ / RIVM, Centre for Child Healthcare/National Institute of Public Health and Environment). Version 2007 / version 2008), by Marianne Vanderveen-Kolkena IBCLC and Stephanie Pots MA, IBCLC
Samenvatting Notitie in reactie op de (concept) richtlijn ‘Aanpak van excessief huilen bij zuigelingen’
Notitie in reactie op de (concept) richtlijn ‘Aanpak van excessief huilen bij zuigelingen’; Centrum JGZ/RIVM, november 2007, van het Nederlands Instituut van Psychologen (NIP), sector Jeugd, april 2008.
Nota Aanpak excessief huilen, 2007 versie ActiZ
Onderzoek: Hongeren naar huidcontact: aanraking bevordert neuro-endocriene ontwikkeling van baby’s. Rachel Verweij en Hedwig van Bakel; 62 nr. 31-32. 3 augustus 2007. Medisch Contact. l3l9
Huid, hersenen en hormonen, door Rachel Verweij
Teken de petitie! Stop ‘aanpak van excessief huilen bij zuigelingen’ als richtlijn bij het consultatiebureau.
Comparison of behavior modification with and without swaddling as interventions for exessive crying, B.E. Van Sleuwen, M.P. L’Hoir, A.C. Engelberts, W.B. Busschers, P. Westers, M.A. Blom, T.W.J. Schulpen and W. Kuis

Ik heb een praktijkexamen knopen afgelegd, de theorie is getest aan de hand van een presentatie die ik heb gehouden. Verders zijn er foto’s beoordeeld en is er een consultbeschrijving besproken.

Alles was prima in orde

Later zal ik nog eens meer schrijven.

Nu moe maar voldaan op de bank

Daarnaast ben ik ook lid van de Vereniging van Draagdoekconsulenten. Zij kennen de verplichting dat je jaarlijks minimaal 2 scholingsdagen bij wonen.
Het fijne van deze scholingsdagen is dat het ook wel eens over andere onderwerpen gaat of onderwerpen waar je in de praktijk weinig mee te maken hebt, bijv:
- kinestaetic infant handling;
- bobath therapie;
- tweeling/dubbel dragen.
Daarnaast nemen we gezamenlijk ook onze knooptechnieken door. Voor consulenten ook een uitstekende manier om eens een andere knoop te leren.

Morgen is er weer een scholingsdag. Deze gaat over dubbeldragen. Ben heel benieuwd, want ik zie regelmatig ouders die 2 of meer kinderen kort op elkaar hebben.

Hier is ons kind 4 jaar geworden en mag nu naar school. Iedere ochtend om 7 uur op staan, en 8.10 uur gaan we de deur uit, klaar voor een nieuwe dag. Hij vindt het erg leuk, maar het is wel vermoeiend.

Wat mij in deze week is opgevallen is dat er veel kinderen zijn met een broer of zus in de kinderwagen. Nu is de school in een groot gebouw gevestigd. Om bij de ingang te komen dien je eerst een trap op te lopen of een hellingbaan te nemen. In school (kinderen worden ‘s ochtends in de klas gebracht) moet je dan ook nog een trap op. Niet toegankelijk met een kinderwagen.
Na school sta je buiten te wachten, ik zie dan veel kleine kinderen op de arm bij papa/mama.
Een enkel kind wordt wel gedragen, maar dan in een babybungel, vaak zie je aan de houding van de dragende dat deze niet fijn draagt.

Er is een simpele oplossing: met een (geweven) draagdoek of een zachte voorgevormde drager (ssc) kan je je kind zo dragen dat het voor je kind en jezelf fijn is. Alles is goed ondersteund, het is zacht en soepel, vormt zich naar jullie lichaam. En je hebt je handen vrij. Je kan makkelijk je schoolgaande kind helpen, even de trap oplopen. Niett meer scheef staan met een kind op je heup terwijl je wacht.

Wil je meer informatie of weet je niet welke drager bij je past? Neem contact met mij op en we kijken er samen naar.

Nu is het wel zo dat kinderen, zeker jonge kinderen, hier overstuur van kunnen raken.
Al weken is de spanning opgebouwd om nu tot een hoogtepunt te kopen.
Een hele stapel kado’s, misschien wel een bezoek van sint en piet. Iedereen is druk.

Om je kindje toch een moment van rust en wellicht zelfs slaap te bieden kan je een draagdoek of een ssc meenemen. Vaak is het bij papa of mama zijn al voldoende. Veilig, knus en warm tegen je aan kunnen ze de spanning los laten.
Soms is het nodig om een rondje te gaan lopen. Even kort naar buiten. De combinatie van veilig bij jou zijn en het ritme van de beweging zorgt ook voor ontspanning.

Na sinterklaas gaan we op naar de kerst. 2 of misschien wel 3 dagen met vaak veel verplichtingen. Diner hier, ontbijt daar, je eigen opa & oma die ook een bezoek willen. Hierbij geldt hetzelfde. Een moment van rust bieden door te dragen.

Je zou bijvoorbeeld tijdens het voorbereiden/koken van het eten kunnen dragen. Je kindje op de rug en lekker samen zingen, kletsen terwijl je het eten bereid. Mijn zoon vond dit altijd erg fijn.

Met oud & nieuw kan de dag te lang zijn voor je kindje. Ook hier biedt dragen weer uitkomst.
Wil je samen vuurwerk kijken, dan raad ik op de buik dragen aan. Jij kan dan heel goed de reactie van je kindje zien en daarop anticiperen en je kindje kan heel makkelijk bij je wegduiken als het teveel wordt.

Hoe dan ook: ik wens je heel fijne feestdagen alvast en heel veel draagplezier!!

Op de eerste zaterdag van oktober is er dan ook een ontmoetingsdag.
Hierbij vind je heel veel gelijkgezinden die borstvoeding geven, gegeven hebben, moeders hierin ondersteunen.

Er worden diverse workshops aangeboden. Er is een recordpoging simultaan borstvoeding geven en er is een markt.

Hierheen gaan betekend je onderdompelen in een warm bad van gelijkgezinden.

Vandaag was ik voor de 3e maal aanwezig. Ditmaal zonder mijn zoon, want na 40 maanden is hij gestopt met Mama Drinken.

Dit keer was ik aanwezig om samen met Marjolein van Lekker Ingewikkeld en Stephanie van Samen Dragen een workshop te geven.
We begonnen de workshop samen met Bereka Draagdoeken in 1 lokaal en voor het daadwerkelijk knopen gingen we naar een aparte ruimte.
Hier hebben we zo’n 6 mama’s geleerd hoe zijn op een fijne en goede wijze hun baby in de draagdoek kunnen dragen.

Voor deze workshop hadden we ongeveer een uur.
Normaliter hebben draagconsulenten in 1 op 1 situaties ongeveer 1,5 uur nodig om een knoop zo goed te aan te leren dat je hem kan dromen.
Dit was dus doorwerken voor ons. Uiteraard hebben we wel vertrouwen in de mama’s dat zij hun baby veilig kunnen knopen en dragen.

En te zien aan de gedragen baby’s die heerlijk lagen te slapen, vonden zij de workshop ook geslaagd!

Op vakantie had ik alleen 2 ssc’s (voorgevormde dragers) mee voor mijn zoon van 3,5 jaar. Zo’n groot kind loopt het meeste wel zelf, maar wil soms toch wel graag gedragen worden, bijvoorbeeld als hij net in de auto had liggen slapen…

Net wakker vanuit de auto...

Het grote voordeel is dat ik geen buggy of kinderwagen mee hoefde te nemen, wat toch ruimte in de auto scheelt.

Wat ik op de camping in Frankrijk zag: veel kinderwagens en buggy’s. We waren in de Franse Jura, behoorlijk bergachtig al, en niet even goed toegankelijk met een kinderwagen/buggy. Vaak zag ik ouders lopen met hun kindje op de arm of de nek.

Om dit te voorkomen kan je een drager meenemen. Afhankelijk van wat je zelf wilt of de leeftijd van je kindje kan je kiezen voor een draagdoek, een ssc of een ringsling. Al deze dragers zijn met een beetje oefening snel om te doen.

Je kan deze dragers ook prima combineren met een kinderwagen of buggy. De stukken die goed bereidbaar zijn gebruik je de wagen en wordt het lastiger, bijvoorbeeld omdat je een waterval of grot wilt bekijken of het strand op gaat, dan pak je de drager.

Wil jij nog voor je vakantie leren dragen of een advies over welke drager het best bij je past? Neem dan contact met mij op, dan kijken we samen verder!

Een moment om bij stil te staan. De vader van je kind is vaak toch wel zeer belangrijk, zeker in het leven van je kind.

Jij als moeder hebt vaak bewuste keuzes gemaakt, je hebt gekozen voor borstvoeding, voor dragen, hoeveel uren je gaat werken, hoeveel uren je bij je kind blijft.
Meestal zal de vader van je kind je steunen in deze beslissingen en je helpen dit ook mogelijk te maken.

Wat ik echter wel vaak zie bij draagmama’s: papa’s willen wel dragen, maar al dat ingewikkelde knopen?? Nee, dat zien ze niet zitten.

Wees gerust, er zijn diverse dragers waarmee ook papa goed kan dragen, die ook nog stoer zijn!!

Een opsomming:

• Marsupi plus: dit is een voorgevormde ergonomische drager die sluit met klittenband. Geschikt voor buikdragen en te gebruiken vanaf het begin. Zeer fijn voor de eerste maanden.
• Bondolino: dit is een voorgevormde ergonomische drager waarbij de heupband sluit met klittenband en de schouderbanden geknoopt worden, een simpele platte knoop is voldoende. Deze drager kan vanaf het begin tot ongeveer 36 maanden gebruikt worden. Je kan buik- en rugdragen hiermee.
• Ergo/Manduca/Beco/Wompat/Tuli/Boba/en nog andere merken: allen voorgevormde ergonomische dragers. De meesten kunnen vanaf het begin gebruikt worden, soms met een speciale insert of seat, andere kunnen pas vanaf een maand of 5 gebruikt worden. Deze dragers zijn geschikt voor buik-/heup-/en rugdragen. De leeftijd tot waarop je ze kunt gebruiken is vaak afhankelijk van wat je zelf kan dragen, tot een kilo of 18-20 zijn de meesten getest, sommigen zelfs tot 28 kg. Deze dragers sluiten met clips.

Kenmerk van al deze dragers is dat ze snel om te doen zijn, makkelijk te verstellen en je kind wordt goed ondersteund.

Wil je weten waaraan je een goede drager kan herkennen:

1. je draagt je kind recht op;
2. de drager zorgt voor een goede ondersteuning en je hebt geen handen nodig om je kind te ondersteunen;
3. de drager zorgt voor een correcte houding van je kind:

• ondersteuning van knieholte tot knieholte (bij grotere kinderen is dit iets minder van toepassing)
• goede spreidstand (zo’n 90 graden uit elkaar) en knietjes zitten hoger dan de billetjes
• het ruggetje kan de kenmerkende ronde bolling houden en wordt niet recht gedwongen
• de drager voelt voor jou ook comfortabel aan

Wil je graag dat de vader van je kind gaat dragen, dan kan je hem een draagconsult kado doen.
Samen kunnen we kijken welke drager het beste bij hem past en hoe hij deze kan gebruiken.

FCC met draagdoek

Wompat in kleuter-formaat

Heb je nog vragen naar aanleiding van dit artikel, neem dan gerust contact met mij op.

Dit congres wordt georganiseerd vanuit TrageSchule Dresden waar ik mijn opleiding tot draagconsulent volg.

Via http://www.trageschule-dresden.de kunt u meer informatie lezen.

Volgende week zal ik mijn belevenissen delen!!

De drager die ik het meest voorbij zie komen is een BabyBjorn of soortgelijke drager. Deze drager is toegankelijk, te verkrijgen in veel winkels en door klipjes en sluitingen wordt de dragende ouder zekerheid geboden dat de baby niet zo maar er uit kan vallen.

Ik vind het fijn om te zien dat de baby gedragen wordt. In de drukke en hectische wereld is hij of zij lekker veilig bij papa of mama.

Echter er komt een tijd dat je baby te groot wordt. Wat ga je dan doen?
Je kan dan besluiten om gebruik te maken van een buggy, maar als jouw kind in Vleuterweide op de OBS of De Zonnewereld zit, dan moet je eigenlijk een trap op, er is wel een helling maar die zit maar aan een kant terwijl de school meerdere ingangen heeft.

Een logisch vervolg is blijven dragen. Hiertoe zijn meerdere mogelijkheden:
- een SSC: dit een voorgevormde ergonomische drager waarmee je zowel op de buik, de heup als op de rug kan dragen. Deze drager is snel omgedaan en makkelijk te verstellen als er meerdere mensen gebruik van maken. Ze kunnen vaak vanaf het begin gebruikt worden en net zolang als dat jij en je kind het fijn vinden om te dragen;
- Geweven draagdoek: dit is een lange lap stof die je op verschillende manier om kan knopen. Geschikt voor buik-, heup- en rugdragen. Afhankelijk van je ervaring kan je hier snel mee knopen. Er zijn ook knopen die je vooraf thuis al kan knopen zodat je kindje alleen nog in de doek gedaan hoeft te worden. Vanaf pasgeboren te gebruiken tot (ver) in de peutertijd;
- ringsling: een (geweven) lapt stof met 2 ringen er aan vast genaaid. Meest gebruikt om op de heup te dragen, maar ook buik- en rugdragen kan. Snel omgedaan, makkelijk te verstellen. Ook makkelijk als je soms binnen en soms buiten draagt. Vanaf het begin te gebruiken tot in de peutertijd;
- Mei Tai: deze lijkt op een ssc. Het is een rechthoekige lap stof met 4 banden er aan. 2 knoop je om de heupen heen, kindje in de doek, stof omhoog en dan de schouderbanden knopen. Geschikt voor buik-, heup- en rugdragen. Te gebruiken vanaf ongeveer 4 maanden/zodra je kindje goede controle over de nekspieren heeft tot in de peutertijd. Toegankelijk omdat je eigenlijk niet fout kan knopen.

Mocht je meer willen weten, een drager uit willen proberen, of willen leren hoe je deze het beste kan gebruiken? Neem dan contact met mij op!